Kendimi hatırladığım gün, hayatıma başka bir yerden bakmaya başladım.
Ben Ebru Feza Yeğengil. Uzun yıllar boyunca dışarıdan bakıldığında “iyi” bir Ebru oldum…
Herkese yetişirken kendimi geride bırakmıştım
Herkese yetişen, herkesin ihtiyacını düşünen, yardım isteyenin yanında olan, uyum sağlayan ve sorumluluklarını yerine getiren bir kadın…
Bu fark ediş, kızımla bir gün yemeğe giderken başladı.
Başkalarının hayatında bana ayrılan çok fazla yer vardı; kendi hayatımda ise kendime ayırdığım alan çok azdı.
Her şey sıradan bir yemek konuşmasıyla başladı
Ne yiyeceğimizi konuşurken her zamanki gibi: “Sen bilirsin, sen ne istersen onu yeriz,” dedim.
Kızım bana: “Hayır anne, bugün sen seç. Sen hiçbir şeyi seçmiyorsun,” dedi.
O an kendime ilk kez gerçekten sordum: Ben ne istiyorum?
Cevabı hemen bulamadım. Çünkü yıllarca “yapmalıyım”, “etmeliyim” ve “böyle olmalı”larla yaşamıştım. Herkesi düşünmeyi, uyum sağlamayı ve beklentileri karşılamayı o kadar iyi öğrenmiştim ki kendi sesimi ve seçimlerimi duymayı unutmuştum.
Kendimi seçmek, başkalarından vazgeçmek değildi
Benim dönüşümüm bir gecede olmadı. Hayatın karşıma çıkardığı deneyimlerin içinden geçerken karar vermeyi, hayır demeyi, sınırlarımı belirlemeyi, kendimi ifade etmeyi ve başkalarının onayından bağımsız seçimler yapmayı adım adım öğrendim.
Kendi hayatımın üzerindeki sis dağıldıkça kim olduğumu ve nasıl yaşamak istediğimi daha net görmeye başladım.
- Kendine yer açmak
- Kendi sesini yeniden duymak
- Öğrenilmiş kalıpları fark etmek
- Seçimlerinin sorumluluğunu almak
- Başkalarına da bu yolu göstermek
Benim için dönüşüm tam olarak şudur: kendinden vazgeçmeden bir hayat kurabilmek.
Bugün neden bu çalışmaları yapıyorum?
Bu dönüşümün en güzel sonuçlarından biri, bugün işimi kendi yaşamımla uyumlu ve kendi seçtiğim şartlarda yapıyor olmam. İnsanlarla bağ kurduğum, öğrendiklerimi paylaştığım ve anlamlı bulduğum bir işi özgürce sürdürüyorum.
Bugün sürekli herkesi düşünen, kendini ikinci plana atan, kararlarını başkalarına bırakan ya da “Ben aslında ne istiyorum?” sorusunun cevabını duyamayan insanlara eşlik ediyorum.
Çünkü bazen ihtiyacımız olan şey bambaşka bir hayat yaratmak değildir. Bize ait olmayan “meli–malı”ları bırakıp kendi hayatımızı yeniden seçmektir.
- 20+ YılDeneyim
- 1000+Bireysel Çalışma
- 300+Eğitim
- 1 Kitap“Yeterince İyi Değilim Sandım”
Belki siz de artık öğrendiğiniz hayatı değil, seçtiğiniz hayatı yaşamak istiyorsunuz.
Bu yol daha fazla bilgi edinmekle değil, kendimizi yeniden duymakla başlıyor.
Benim yolculuğumun adı: Kendini Hatırla. Belki senin yolculuğun da bugün başlayabilir.
ÖĞRENDİĞİN HAYATI DEĞİL, SEÇTİĞİN HAYATI YAŞA.